Wracamy do Piekła i… cóż, tempo wciąż jest zabójcze. Po finale pierwszego sezonu Hazbin Hotel, który zostawił nas z masą pytań i rozwalonym hotelem, poprzeczka wisiała pod samym sufitem (albo raczej pod bramami Niebios). Czy drugi sezon Hazbin Hotel dał nam chwilę oddechu? Absolutnie nie. Ale tym razem w tym szaleństwie jest metoda, choć nie obyło się bez potknięć.
Jeśli czytaliście moją recenzję pierwszego sezonu, wiecie, że moim głównym zarzutem było to, jak serial pędzi na złamanie karku. Czy VivziePop wyciągnęła wnioski? I tak, i nie. Ale po kolei.
Hazbin Hotel: Wyścig z czasem i mediami
Nie będę Was oszukiwać – fabuła drugiego sezonu nadal nie zwalnia. Czasem można odnieść wrażenie, że twórcy próbują upchnąć treść trzech sezonów w ośmiu odcinkach. Jednak w przeciwieństwie do jedynki, tutaj ten pośpiech jest fabularnie uzasadniony. Wszystko za sprawą Vees (Vox, Valentino, Velvette), którzy wyrastają na głównych antagonistów.
To już nie jest tylko walka na moce. Vees reprezentują media, telewizję i social media – siły, które kreują dzisiejszą rzeczywistość. Serial genialnie pokazuje mechanizmy manipulacji publiką. Widzimy, jak Vees początkowo współpracują (i to bardzo skutecznie!), by potem przez wewnętrzne zadry wszystko zaczęło się sypać. Obserwowanie, jak Vox próbuje obrócić fakty przeciwko bohaterom, jest przerażająco autentyczne. Choć nie da się ich lubić za to, co robią, trzeba docenić ich konstrukcję – to świetnie napisani, umotywowani złoczyńcy.
Charlie i Angel Dust – pycha i pokora
Tutaj mam pewien zgrzyt. Czasem miałam wrażenie, że postacie zapomniały lekcji z pierwszego sezonu. Najbardziej widać to po Charlie. Nasza księżniczka znowu przekracza granice w relacji z Angel Dustem. Zmusza go do wyznania żalu, drąży temat jego traumy, a potem myśli, że zwykłe „przepraszam” załatwi sprawę i naprawi lata bólu.
Ale wiecie co? Z drugiej strony – to jest właśnie konsekwencja tej postaci. Charlie w swojej wierze bywa wręcz pyszałkowata. Święcie wierzy, że wszystko da się naprawić, że zawsze jest nadzieja. Ta jej naiwność irytuje, ale jednocześnie pcha fabułę do przodu.
Na szczęście prawdziwą perłą tego sezonu jest Angel. To on robi największy postęp. Widzimy, jak realnie stara się być lepszy, a jego dobra zmiana promieniuje na innych. Husk chce zostać w hotelu już nie dlatego, że Alastor trzyma go na smyczy, ale z własnego wyboru. Nawet Cherri Bomb, początkowo oporna, zaczyna rozważać odkupienie. To serce tego serialu.
Alastor vs. Vox: Jak zjeść tort i się nie udławić
Jeżeli pierwszy sezon był tylko przedstawieniem postaci, to drugi jest partią szachów 5D, w której Alastor wygrywa bezpardonowo.
W końcu dostajemy wgląd w jego przeszłość i motywacje (i ten tajemniczy „deal”!). Alastor i Vox to świetna paralela. Radiowy Demon wie, jak zdobyć władzę – wie, jak ugryźć kawałek tortu, żeby się nie udławić. Ma plan przemyślany w najdrobniejszych szczegółach i nie pozwala, by emocje przejęły ster.
Z kolei Voxa gubi chora ambicja i dawna uraza, która przyćmiewa mu zmysły. Alastor genialnie wykorzystuje pęknięcia w relacji Vees, doprowadzając do ich porażki. Już teraz widać, że Radio Demon jest kreowany na potężnego, intrygującego złoczyńcę trzeciego sezonu – o wiele ciekawszego niż w jedynce.
Hazbin Hotel: Niebo pełne strachu
Ciekawie wypada też druga strona barykady. Sera, która w pierwszym sezonie jawiła się jako wszechwiedząca potęga, tutaj pokazuje twarz pełną strachu i niepewności. Dowiedziała się, że eksterminacja nie była konieczna (co udowodnił Sir Pentious, trafiając do Nieba!), i teraz musi zmierzyć się z tym ciężkim grzechem. Widzimy, jak działania „naiwnej” Charlie i poświęcenie Pentiousa realnie zmieniają postrzeganie świata przez niebiańskie istoty.
Muzyka: Bardziej Broadway niż Spotify?
Tu zdania będą podzielone. Czy są tu hity na miarę Hell is forever? Tak, utwory takie jak „Gravity” czy „Vox Dei” brzmią świetnie. Ale czuć zmianę konwencji.
W drugim sezonie piosenki są znacznie mocniej wkomponowane w sceny – to typowy zabieg musicalowy. Utwór jest częścią dialogu, a bez kontekstu wizualnego traci trochę ze swojej mocy. W pierwszym sezonie piosenki działały niemal jak oddzielne teledyski. Dla mnie ta zmiana jest na plus, bo buduje spójność, ale rozumiem, jeśli komuś zabraknie tych autonomicznych „bangerów”.
Gdzie diabeł nie może… tam brakuje czasu antenowego
Muszę wrzucić kamyczek do ogródka technicznego. Format 8 odcinków wciąż boli i wymusza skróty, które czasem odbierają scenom powagę.
Najlepszy przykład? Scena z rannym Lucyferem. Można odnieść wrażenie, że Charlie go zaniedbuje, nie reagując odpowiednio na jego stan. Ale patrząc trzeźwym okiem – to wina braku czasu antenowego. Twórcy po prostu nie mieli miejsca, by tę scenę odpowiednio „wybrzmieć”. Przez takie szybkie przeskoki gubi się gdzieś emocjonalny ciężar niektórych momentów.
Werdykt: Czy warto zameldować się ponownie?
Drugi sezon Hazbin Hotel z ledwością, ale jednak doskoczył do niesamowicie wysokiej poprzeczki postawionej przez „jedynkę”. To wciąż solidna, angażująca rozrywka. Postacie są konsekwentne, a ziarna zasiane pod trzeci sezon zapowiadają się fascynująco.
Zresztą, chodzą słuchy (przecieki!), że to właśnie pomysł na trzeci sezon sprawił, że cała historia została w ogóle kupiona i zekranizowana. Jeśli to prawda – to to, co widzieliśmy teraz, było tylko przystawką. Osobiście polecam, mimo wad.