Kojarzycie ten moment, gdy stoicie na granicy lasu/parku i miasta, późnym wieczorem? Powietrze pachnie mokrą ziemią i spalinami, a dreszcz przemyka wam po kręgosłupie mimo ciepłej kurtki. Coś szybkiego, cichego mignęło na granicy drzew. To nie jest zwykły bezdomny pies.
To on. Najbardziej tajemnicze bóstwo, jakie chodziło po słowiańskich ziemiach. Spotkaliście Simargła.
Tajemnica na dworze Włodzimierza
Zacznijmy od tego, że niewiele o nim wiemy. Średniowieczne kroniki wymieniają Simargła (lub Siemargła) jako jedno z bóstw z panteonu księcia Włodzimierza, tuż obok samego Peruna i Dażboga. Ale nikt nie zostawił nam jasnych opisów tego boga. Niektórzy badacze widzą w nim zapożyczenie z mitologii irańskiej – legendarnego ptaka-psa, Simurga. Strażnik nasion, korzeni, plonów. Bóg ognia domowego i ofiarnego, który zanosił prośby ludzi do bogów. Pośrednik.
Strażnik Drzewa Świata
Ale dla mnie Simargł to coś znacznie więcej niż tylko zapomniany bożek. To Bóg pogranicza. Łącznik. Chodzi własnymi ścieżkami między Jawią (naszym światem), Nawią (krainą zmarłych) a Prawią (światem bogów). To on pilnuje, żeby żaden duch czy demon nie przeszedł granicy nieproszony, i żeby bogowie wiedzieli, co się u nas dzieje.
Simargł to Bóg-pies. Piękny, masywny, niezależny chart polski. Wieczny obserwator. Związany z Drzewem Świata, bo tylko ono daje mu moc podróży. Zawsze je znajdzie, czy to w samym sercu betonozy (bo korzenie wciąż tam są, pod asfaltem!), czy w puszczy. To terytorialny bóg – a jego terytorium to wszystko, bo wszystko jest połączone. Nikt nie przejdzie granicy światów bez jego wiedzy.
Simargł w betonozie
No dobra, ale jak on funkcjonuje dzisiaj, w tym naszym pośpiechu i betonozie? Kiedy nie ma już bartników i wielkich puszcz?
Wyobraźcie go sobie jako niepozorne, mignięcia cienia w metrze. To on pilnuje, żeby żaden zbłąkany duch z Nawii nie wsiadł do wagonika linii M2 i nie wyszedł na Marszałkowskiej. On nadal pośredniczy, pilnuje granic i przekazuje wieści. Może to on sprawia, że na imprezie rzucasz słowa, które zanoszą prośby (lub przekleństwa) do Welesa? To on pilnuje porządku w chaosie nowoczesności. Często jest niezauważony, ale zawsze widzi wszystko. Możesz go zobaczyć w oczach nieznajomego psa w środku miasta – pięknego, dumnego charta.
Dlatego następnym razem, gdy poczujecie nagły powiew chłodu w mieście, a kątem oka dostrzeżecie cień pomyślcie o tym skrzydlatym stróżu. Czy on pilnuje was, czy tylko granicy?
No i właśnie o to was pytam: do kogo z bóstw jest wam najbliżej? Czy w ogóle kojarzyliście tego 'ptako-psa’? I jak wam się podoba moja wizja Simargła jako potężnego charta?
Dajcie znać w komentarzach!
